Page 6

۳ شہے کو حاجب و دربان ندارد که عرض خویش هر عارض گزارد شہے کو صاحبِ خُلقِ جمیل است ز حق مستمره است و اجرِ جزیل است شہے کو خیر ملت راست ساعی چنان کز بهرِ رمه خویش راعی شہے کو روز و شب مصروفِ کار است نه فارغ بهر تفریح و شکار است شہے کو صید دلہائے رعیّت کُند با دانۀ لطف و مروّت چه سود از صیدِ آہوئے رمیده عجب صید است دلہائے گُزیده کسے کو کعبۀ دل را عمارت کُند باشد سزاوارِ امارت بنائے کعبہ تعمیر خلیل است مگر دل منزلِ ربّ جلیل است شہے کز اهلِ نورستان تمامی بشست از جبهہ شاں داغ غلامی ہمہ را از کرم آزاد فرمود بلطفِ خاصِ خود دلشاد فرمود غلاماں را به حُریّت سرافراز نمود و با نجابت کرد دمساز بلے هرکس که در تقویٰ است افضل بود اکرم به نزدِ ربّ اکمل رذیل است آنکه عاداتش ذمیم است شریف است آنکه اخلاقش کریم است ایا شاهِ جوان بختِ جواں سال الٰهی در جہاں باشی با قبال