Page 14

11 پنبه غفلت بکش از گوش هوش ای پدر این پند پیرانه نیوش سالها از عمر تو بر باد رفت خواند گیهائت همه از یاد رفت وقت رفته باز کی آید بهی تیر جسته از کمان ناید بهی منزلت دور است و راحت بس دراز دامن همت بچین و تیز تاز در ره تحصیل شو راسخ قدم عزم جازم کن چو ارباب همم باش بر اوقات ماضی منفعل فکر مستقبل بکن از جان و دل ای پسر حق مساعی کن ادا تا تلافی گر شوی مافات را هست قول خالق ارض و سما لَیسَ لِلانسانِ اِلاّ مَا سَعٰی گر برفت از دست وقت ماضی بذل عرفان ساز عمر ما بقی علم باشد مایه روشندلی جهل را باشد ثمر بیحاصلی علم بهر رنج نادانی دواست از پی مسّ جهالت کیمیاست بهر تشریف از حضور کبریا خلعت علّم به آدم شد عطا تافت اندر سینه اش از علم نور شد بکر منّا مشرف از حضور ه وعَلَّمَ ادَمَ الاَسماءِ کلَّها ـ الآیة