Page 154

* ۱۳۷ * بدانند ؟ چه عالم سعادت و امن خواهد بود ؟ مالیات ورسوماتى را که برای تهیئه مصالح خود تادیه مینمایند بر طبق تصویب و مرام خودشان صرف می شود ؟ بهر صورت سعید بودن چنین قوم امر بدیهی است ، مگر چیزیکه در ان موقع بیشتر قابل توجه و اعتنای بنده گشته بود شخص خطيب حقیقت شناسكه بمجرد وقوع خلاف در بین دو مجلس از بابت يك مصلحت ملت مدت بکاء خود را بشقت گرفته در هر جا میرفت و دلايل خود را برای موکلین خود اصحاب مصلحت اعني برای ملت اظهار ميكرد ؛ وجداناً بيجا صرف شدن يك حق ملثرا قبول نداشت ، و از این مخوف نبود که مبادا راي من خلاف مرغوب عموم باشد بلكه چنين ناكاميها را براى خود عار ندانسته تبلیغ امر را باصحاب حق لازم دیده باین کار خود اقدام نمود بعد چون این رضا مندی عموم را بنسبت او مشاهده نمودم بیشتر مسرور گشتم ؛ زیرا براي يك شخص شريف از حایز شدن رضا مندی عموم بیشتر مقصدی و بهتر مکافاتی نیست . خصوصاً این شخص خطیب که مستمعین اقوال او زمینرا شایان قدمهايش ندیده اکناف خود را موطیء قدمهای او ساختند «منتها تمناى من در این حیات همین است که براى عموم يك خادتي مرغوب بنايم ؛ و کل از بنده راضي باشند ؛ از این بالا تر سعادتی در دنیا متصور بنده نميرسد ! ايا کدام روزي