Page 22

( ١٥ ) کران جمله را سعدی املا کند مگر دفتر دیگر انشا کند فروماندم از شکر چندان کرم همان که دست دعا گسترم جهانت بکام و فلک یار باد جهان آفرینت نگهدار باد صفا عترت عالم افروز تست زوال اختر دشمنت حوز تست غم ار کردشن روز کار ت مباد وز اندیشه بر دل غبارت مباد که بر خاطر پادشاهان غمی پریشان کند خاطر عالمی دل کشورت جمع و معمور باد زملکت پراکندگی دور باد تنت باد پیوسته چون جان دست بداندیش را دل چو مرد پست درونت بیاسادتی شاد با دل و دین و اقلیمت آباد باد همان آفرین تو رحمت کناد دکر هر چه گویم فسانه است باد سخنیست بس کرده کار مجید که توفیق خیرت بود برمزید عفت از جهان پیدا کندی برز د بله که چون تو خلف نام بردار کرد زرقت