Page 189

( ۱۸۲ ) بنم داد اشفته سامان پیر با واز مرغی بنالد فقیر پرایندو خود می نکرد و حموش ولیکن سر وقت بازپ کوس چو شوریدگان می رستیکتی باواز دولاب پست کیکته بچرخ اندرایند دولاب زار چو دولاب بخود بگریند زار بتسلیم سر در گریبان برند چو طاقت نباشد گریبان درند مکن عیب درویش مدهوشت که غرقت ازان میزند باد دست بکویم سماع ای برادر که چیست کر پستم را بدانی که بیست کر از برج معنی پر د طیر او فرشته فروماند از سیر او چومر د سماعیت شهوت پرست با واز درشس خیز دوست و کرمر دا هوست بازی لاغ قوی تر شود دیوش اندر دماغ پریشان شود کل ب باد سحر نه هیزم که نشکافدش تبر جهان سماعست دوپستی شور ولیکن چه بیند در اینه کور