Page 122

(١١٥) بگفتا برجسته بر داشتن گام که دانیست خلقش علیه السلام ز بغان همان پسر ای خلیل بغت نشاند ز پسر ذلیل بفرمود ترتیب کردند خوان نشستند بر سر طرف نمکدان چو بسم الله اغاز کردند جمع نیامد ز پیرش علامتی بسمع چنین گفت کای پیر درینه روز چو پیران نمی بینمت صدق سوز ز شرعیت دو بستگی رو وری چوری که نام خداوند روزی بری گفتا نگیرم طریقی بدست که نشنیدم از پیر آذرپرست بدانست پیغمبر نیک فال که گبرست پیر تباه جال بخواری براندش چو بیگانه و که منکر بود پیش پاکان چبو سروش آمد ز کردگار جلیل بخواری ملامت کنان کی خلیل منش داده صد سال و روزی بان ترا نفرت آمد از و یکزمان گر اومی برد پیش آتش سجود تو واپس چرا می بری دست جود