Page 55

( ٤٢ ) زردمو . وان منقار كهای لطیف حرص نمو ، وان چشمکای مهره اسای متوجه بهر سو ، وان بالکهای ریزه ککی که بجزيك حركت دادن، قوت دیگری ندارد بچه شوق، بچه هوس ؛ بچه حرص ، بچه رقابت بحركت و اهتزاز میآید ! برای ربودن لقمه را پیشتر بدرجهٔ چیو چیو ها، وبال افشانی ها ، و گردن بلند کردن ها می بینم که بیم افتادن شان از اشیان ؛ برحسياتم يك لرزه وارد می آورد ! . . . این چه انهماك است ؛ این چه محبت سوزناك است! ولكن عجيبتر ازان ؛ واغرب تراز ان هم يك قانون دیگر حکمت نظام دهنده عالم جل جلاله را تماشا كنيد که خواه در حیوان خواه در انسان ؛ این حسیات؛ تا يكو قتی دوام ورزیده بعد از ان تنها بايك حس معنوی فرزندی و پدری اکتفا میشود ، ومفارقت جگر پاره های خودشان را از خود جواز میدهد ! و این از نظام محبت پدری و فرزندیست که اگر اولاد نود ساله شود پدر مادر او را بهمان حالی میپندارند که گویا هنوز