Page 91

= ٨٦ = مسعود باد یارب ، در هر زمان و هر آن ارواح قدسیانش، بادا و را مصاحب عمرش دراز بادا ، تا از کمال و فضلت گیرد فیوض عرفان ، نبود ورا متاعب از فن وعلم وصنعت ، از خلق خوب ورأفت وزهر کمال و حکمت ، با بهره بادو صاحب آمد بدهر جسمش ، تاریخ شد ز اسمش نقش نگین رسمش ، باشد «حسین راغب» ١٣٣١ کابل : ١ ربیع الثانی سنه ١٣٣١ چاربیتی در موسم های اول بهار که دامانهای کهسار لاله زار ، وتپه ها سبزه زار میگردد ؛ مردمان شهر عزیزما که چار بچه ها را در زیر صندلیها از دستبرد سرما به افسرده گی بسر میآورند ، دفعتهً مانند مرغان درقفس مانده که پروبال بکشایند، برکوههای «خواجه صفا» و«آسامایی» ، وتپه های «مرنجان»، و «بی بی ماهرو» برآمده هواهای تازۀ وطن را فرومیبرند، وبر سبزه زارهامی چمند، و بپای درختان ارغوان میغلطند، و آبهای خوشگوار چشمه سارها را مینوشند، و گلهای شکوفه را میبویند، وبرنعمت آزادی واستقلال وطن خود شکرانه ها میسرایند . بعضی خوش آوازهای كوچك وبزرگ وطنی نوا، بنغمه های حجازی ادای صفاهانی صدا، به آهنگهای مخالف راستی پیما ، مانند بازید نهاوندی