Page 259

- ( ٢١٦ ) - پانکروف - هر گاه که میگوئید در بالا کسی هست يك فریادی کنیم بلکه جواب بدهد. کشتیبان این را گفته و بيك صدای بسیار بلندی ( اووووو ) گفته فریاد بر آورد. مهاجران بجواب گوش گرفتند . اگر چه بعضی صداهای که ندانستند چیست از غرانبها و زمی آمد ولی صدای پا نقروفرا کسی جوابی نداد . حقیقتاً که اخسامه تنها مهاجرانرانی بلکه هر قدر دلاور اشخاصی که باشند دو چار خوف و حیرت میسازد مهاجران بیچاره مانده کی و مشقت خود را فراموش کرده بغم از دست برامدن اقامتگاه نازنین خود افتادند . حالا نکه غرا نیهها و فرشها اقامتگاه شان نی بلکه بمثابه خزینه بی بهای شانست . درین هشت ماه هر چیزی که ساخته ، و یافته اند همه کی در انجاست که اگر آنها از دست شان براید سر از نو آنها را بوجود آوردن چقدر مشکل و مدهش است . سیروس سمیت گفت : - برادران ! هر چه که آمدنی بود آمد . امشب را میباید که بشمینه هار فته بسر آریم، و تا بصبح انتظار بکشیم . فردا که روشنی شود به بینیم که چه میشود . پانقروف - بسیار خوب ! اما من به این حیرانم که این آدم بی ادب لا ابالی کیست که اقامتگاه ما را ضبط کرده است ؟ اینسخن را پانقروف به نهایت قهر و غصب و روی خود را بسوی پنجره های غرانیتها و ژ گردانیده بآواز بلند گفت . والحاصل این بی ادب هر کس که باشد امشب میباید که مهاجران بشمینه ها بروند ، و تا بفردا صبر کنند. لهذا توپ را در میان سنگهای زیر دیوار غرا نیتها وز در یکجای مناسبی گذاشتند که اگر واقعهٔ ظهور کند بجا یکی آمده مهاجرانرا خبر دار کر داید، و خود شان بسوی شمنیه ها روانه شدند . اگر بگوئیم که مهاجران بیچاره شب را بر احت گذرانیدند غلط محض است . بیچاره ها تمام شب را تا بصبح بیصبرانه و نا آرامانه بهزار گونه عذاب گذرانیدند . هر ساعت بیرون میبرامدند که مبادا توپ غفلت نماید ، و يك حادثه ظهور کند . سیروس سمیت از وقتیکه بجزیره آمده تا به اینوقت بچنین پریشانی خاطر گرفتار نیا مده ، زده دلون