Page 46

۳۷ و در حق نعمات مبذوله او هیچ تفکر و ملاحظه نمی‌کنیم، و بلکه او را تا بحال نمیشناسیم و اسمش را نیز نشنیده ایم! آیا چیست آن ولی نعمت عالی مقدار، و کیست آن معین ذی اقتدار که در هر روز و هر ساعت بلکه در هر دقیقه و هر لحظه از سایهٔ حمایه و اعانهٔ آن نایل سعادت میشویم؟ و امنیت و راحت مییابیم! نی نی! ! بلکه معیشت و زند گانی میکنیم؟ این معین و ظهیر، و ولی نعمت با ندبیر ما عبارت از حضرت «هیئت اجتماعیه» میباشد حالا نکه ما این ولی نعمت خود را هیچ نمیشناسیم، و به تشکر نعما ئیکه در حق ما ارزانی داشته ابداً نمیپردازیم! ترکیب لفظ «هیئت اجتماعیه» به مجردیکه بر زبان رانده شود حواس انسانی را حسهای بسیار عالی پیدا میشود. نی نی! ! بلکه انسانرا همین ترکیب اخطار انسانیت میکند. چنانچه درمیان ستارگان پرتو فشان نورانی ئیکه قبهٔ لاجور در نك سمای با فضا را تزئین و ترصیع نموده اند بعضی از انها بداندرجه شعشعه پاش، و بداندرجه لمعه انداز دیده میشود که قوهٔ باصره از نظارهٔ آن اعتراف بعجز و قصور مینماید همچنان درمیان الفاظ نیز بعضی کلماتی بنظر میخورد که از ملاحظهٔ محض آن حواس انسانرا حرکت و هیجان عجیبی حاصل میشود.