Page 82

( ۷۳ ) همه کی برفقر احصر میکنی ، ولی بتوانگران اظهار تواضع مینمائی بلی اگرچه در خانه‌های ایشان نیز بد رآمدن میکوشی ولی موفق نمیشوی بنگر بسوی این دهنهای آتش‌فشان بخاری های شان که هر يك طوپهای خانه ویرانیست که از برای محو و پریشان کردن تو و عساکرت تهیه و آماده کرده اند . وتو چون پریشانی ومغلوبیت را از آلات ناریۀ ایشان محقق میدانی بسوی ایشان اصلا تقرب نمیجوئی حقار تیکه در خویش از توانگران مشاهده میکنی . انتقام آنر از مامیکشی . پس بنگر چقدر ظالم بی‌انصافی ای زمستان ! ... S بعدازان بسوی مناظر توانگران که تفت وبخار آتش‌های بخاریهای شان ، بابویهای اطعمه‌های گوناگون شان تاچخهای دور باش عساکر سرما و گرسنگی بود متوجه شده بدین گفتار رقت آثار مبادرت ورزید . «ای توانگرانی که جناب رازق مطلق شمارا درناز ونعیم مستغرق کردا نیده ؛ مرحمت کنید ، وبه امداد ما برسید ، مارا نیز بسلا حیکه از خصم جانستان ما یعنی زمستان برهاند مسلح گردانید . براطفال بیچاره یتیمۀ من ببخشائید که ایشان نیز مانند اولاد شما از بطن مادر تولد نموده ، از زمین نروئیده اند . بخوبی بدانید که چنانچه شما از نوع بنی بشرید ما نیز از همان نوعیم . نه نباتیم ، ونه جماد ! پس اینک را در زیر نظر آورده دقت