Page 270

( ٢٦١ ) کائنات نشورقوۀ متفکره اش نیز مانند قوۀ نظر از محاکمه عاجز میماند . برای نقطۀ ورود این نور قدسیت ظهور نمیتواند که جهت تعیین کند . از غرب و شرق منزه ، و از فوق و تحت مبرا مییابدش . درجه حیرت .و مقدار بیخودی غرقاب و حدت آنقدر بر خود میبالد که هیچ چیزی نمی بیند ، و هیچ چیزی نمیشنود ، از خودی خود بخبر می افتد . شعاع جهان سوز عالم افروز جلال و جمال آن نور با کمال تنها خرمن هستی بیخود تنها را نی بلکه هستی وجود همه موجود را چنان محو و بی نشان میگرداند که بجز نیستی و عدم از هیچ چیزی هیچ اثری باقی نمیماند ! در ان لحظه هستی واجب ظهور میکند . هر ذره از ذرات کائنات ، و هر عنصری از عناصر موجودات آئینۀ قدنمائی میشود که انوار جمال باکمال بیرنك بی نشان شاهد قدس در ان پر تو می اندازد ! عالم را دگر گونه رو نقی پیدا میشود . سرا پای اجزای فردیۀ کائنات از پر تو نور بدیعی که نه شر قیست و نه غربی بدرخشیدن می آید . موجودات ارض و سما وات از شدت تابش آن پرتو محو و معدوم گردیده بجای آن همان نور اقدس قایم میگردد . در ان زمان ندای ( الله نور السموات والارض : ) [الایه] در همه اشیای گنبد کائنات می پیچد . پس هر آنچیزیکه اطلاق شئی بر ان ممکن است همه گی بلسان حال از یکسو ( احد ، احد ، احد ! ) میگوید. از صدای این کلمۀ مقدس ، تنہائی گزین عجز قرین نیز ( احد ) گویان بخود