Page 222

( ۲۱۳ ) و بانواع تکلمات شیرین ، و باقسام تلطفات شکرین نوارشم می نمودند . يك تبسم بسیار جزء ی من باعث خنده قهقهة همه شان میگردید . واگر كلمة بسیار خفیفی از زبان بیزبانی من می شنیدند از فرحت بسیار هزار بارم بسینه آئینه مثال خود شان می چسپانیدند . که اگر چه من از انهمه حسن معامله به تنک آمده اظهار اضطراب و بکا هم مینمودم . لکن ایشان از آثار محبت ، و ابراز شفقت ابدأرو نمی گردانیدند . حتی گاه گاهی بنابر اسکات بکا و اضطرابم بعوض پستان مادر لبان شکرین خویش را نیز بدهنم میگذاشتند ، و من آنرا میکیدم . حالا تکدر شوقـت ميل ورغبتم را به استغنا و تغافل ، و آرزو و محبتم را بعقوبت وجفا مقابله مینمایند . خلاصه ای زمان صباوت ! تو موجب سعادت ، وباعث هر گونه راحتم بودی . اشک حسرتی که در فراق ابدیت از دیده خون فشانم میریزد بجز آنکه آتش یأس و اضطرابم را زیاده تر اشتعال نماید بدگر چیزی موفق نمیگردد . ای عیش گذشته کذکر باز نگردی رفتی تو زدست و نروی هیچ زیاد م انتها