Page 163

( ١٥٤ ) رفته هر طرفش را استیلا میکند . به هر سو که رخ گرداند سیلی رد میخورد، بهر کار یکه تشبث کند پنجه اش از ان میشکند . کسیکه او را به دلنوازی و تسلی قبول کند هیچ نمییابد . بیچاره بدبخت که از مهاجمات غم والم بیتاب و بیدرمان مانده از برای لحظۀ مکث و آرام در پس درها حلقه میزند . لکن بازکننده نمییابد . از تعب و مشاق بی پایان بجان آمده بجستجوی محلی میشود که لحظۀ بر ان تکیه زند . لکن هزار افسوس که بجز تنۀ درختان رهگذر هادگر تکیه گاهی نمیجوید ! فلاکت، چنان علت ساری و جاریست که هیچکس از پنجه قهر ظهور ناگهانی آن تخلیص گریبان نمیتواند . اگرچه به بساز تدابیر مراجعت کند ، وهرقدر متيقظانه حرکت نماید ولی تدابير تحفظیۀ علت فلاکت نا گهانی خیلی مشکلست . پس چون از پنجه قهر فلاکت ناگهانی مقدره خلاصی وفرار غیر ممکن است لاجرم انسانرا حرکت عاقلانه باید که وجود و روح خویشتن را بجوشن صبر واستقامت ، وزره تسلیم و شهامت بپوشاند ، و بسلاح جسارت مسلح کردد تا از تیر باران قهر مان فلاکت جان بسلامت برد . ورنه در وقت ظهور فلاکت مقدر تأثرات روح انسانرا دوچار اضطراب ومأ يوسيت میگرداند ؛ اعضای بدنرا رخاوت میدهد ؛ وقوا و عقل را