Page 384

۳۷۲ بذات تو شکرانه دارم همین که از کفر دور و بدینم متین درینملک اسلام و اینخاک پاک زکفار و کفر م تسکین چاک نه از خدمت کفر نان خورده ام سلامت بایمان و جان برده ام اگر عاصیم چوکمدی بمن همچنین امیدم همین است و اینم یقین که مرگم به اسلام و ایمان بود حیاتم به ایمان و ایقان بود امیدم بحشر است این بیشتر شمارم با مت شود پیشتر الهی بحق شه انبیاء بسر دار و سالار اهل تقاء به آن شافع امت پر گناه به آنکس که او انبیا رست شاه به آن کاینهمه آفرینش باوست جهانرا همه زیب و زینت ازوست به آنذات کو عاشق است و حبیب بعشاق از عشق پاکش نصیب که امید این احمد پر گناه که وارد امید اندرین بارگاه مکن نا امیدش ز لطف و کرم بگیرش به افعال زشت و دژم امید است هر دم بدرگاه تو که فرموده تست لا تقنطوا تم شد