Page 357

۳۴۵ زبون چون به بینند حا دگر تبرند از حق ز رنج و ضرر بجویند از حق پناه از عذاب بدیگر بد و دل از ایشان کباب چو آشفته گردند بر حال غیر چسان میتوانند بر زشت سیر چو زشت دگر ناگوار آورند چسان خرمی زان بیا آورند شماتت ندارند اصلا بیاد شماتت ندارند اندر نهاد چونفس و هوا نیست اندر نهای نباشد ز اسباب نفس اقتضا ز اسباب زشتی نفس و هوی همین عیوهائی که هردم ز ماست همه بد بینیم و به بینیم بد گرفتار زشتی و بد تا ابد بود سالک حق از انیراه دور چرا هست مصروف فیض حضور لا يدخل في الباطل ولا يخرج من الحق داخل نمیشود در باطل و بیرون نمیشود از حق بباطل نه رو آورد هیچگاه برآید نه گاهی زحق ارکه ماه چو ائینه پاکست اندر دل زباطل کجا ساز دمش مضمحل بحق گر در آئینه رتب پاک زباطل نیارد بر آن گرد و خاک