Page 355

۳۴۳ محبت بهمسایه دارند بیش بآزار گاهی نیایند پیش پسندند نی که ضرر بهر جا ندارند همسایه را خوار و زا حکایت بزرگی که بودش سرای وسیع بسکن پریشان شد از دست موش ضرر میرساندند بس بیشتر همه وقت بودش از ایشان ضرر رفیقی بجایش درودی نمود خوش آمد و را از رفیقش درود بشیرینی مجلس و اتحاد بمیوه با یار خورسند و شاد شکایت زموشان پس آغاز کرد در شکوه از درد دل باز کرد رفیقش بگفت ای ندیم کریم بود گربه بس بهر موشان لیم چو یک گربه باشد درین خانه ات زموشان خلاص است کاشانه ات جوابش بفرمود آن پاک دین که ای مشفق با محبّت قرین به گربه مرا علم زین پیش بود مرا شوق اینکار بس بیش بود ولی فکر کردم که گربه زموش رباید ز من چون شکوهش