Page 314

۳۰۲ بموی سفید است عز و کمال مطابق بامر خدای جلال بموی سفید هر که تحقیر کرد دل و روی خود تیره چقیر کرد نوشتم ای صبا رای و پیش که داری بتو من همه لطف خویش گشاده جبینت بود هر زمان بخنده کنی روی با مومنان حکایت شنیدم که روزی رسول اله بیک کوچه میگذشتی زراه صحاب کرامش به همراه بود برحمت گذارش در نیراه بود زنی عرض احوال خود را نمود که ای عالم خلق را از تو سود مرا حاجتی هست گویم برت بجائی بیایم بفرصت کرت باستاد آن فخر هر دو سرا بفرمودش از لطفها ماجرا که برگوی کاریکه باشد ترا که رغبت بود در شنیدن مرا ولیکن ضعیفی وبس ناتوان به استادگی رنج یابی ازان در آن کوچه بنشست آنشاه دین بهمراه آنزن فخر طقتین