Page 299

۲۸۷ حکایت شنیدم که آن سَروَرِ انبیا بَخوردن چنین مینمود ابتدا که دارید این معده را حصه چار که باشید در جمع اهلِ شِعار زهر حصه حاصل نمائید کام که باشد همه وقت حاصل مرام بیارید از بهرِ معده شِمار همین معده را حصه گوئید چار یکی بَهرِ نان و یکی بَهرِ آب یکی باشد از ذِکر حق کامیاب چهارم بود بَهرِ راهِ نفس همین است تقسیم و تعلیم بَس ولی این مناسب بود برعوام ز خاصان نباشد چنین هم کلام ز خاصان درین ره دگر گشته است بایشان نخوردن بس اندیشه است شکم شان بود گرسنه روزها زخوردن دهندش بسی سوزها بسی دور دارندش از آب و نان بدستش نمانند هرگزعنان عنانش بیارند در دستِ خویش دهندش زبان هفته یک لقمه بیش بِمِثقال و وزن نخود بشموار چو عنبر دهندش بتفریح کار