Page 228

۲۱۸ ز شب تا سحر سیر راهش کنند همین چشم تر غذر خواهش کنند همه شب از ایشان چہ راز و نیاز گھی ساز و گه سوز و گاهی نیاز دریخجله حزن و خلوت سرا نہ فکر شب و روز غیر از اله ویصیر فرحا حدّما لهل حد من الغفلة بامداد میکند شادان بمان که برای آستین چه رسانیدۀ از غفلت گذارند شب چون براز و نیاز بروزان خوش و خرم و سرفراز تماشای قدرت بروز آورند بروزان دگر ساز و سوز آورند کنند از نماز فرایض اداء بپیشین و دیگر بصبح ومساء مراقب بدرگاه گردند چون خبر نے ز احوال دنیای دون شبها از آن خوش نعم خوابنے بروزان بحب زیاد و عتاب نے دمی بر نیاید بحب زیاد او دمی در نیاید بحب زیاد خو اگر جز بیادش دمی دردمند همان دم دم زندگی نشمرند بود بسته دم جمله در قید یاد شمارند بی یاد یکدم ســـــبا بجز یاد دانند دم را چوموت بگويند النّوم اخ الموت