Page 159

۱۴۹ ز تعریف گردند بس منفعل بدانند از ان خویشتن را خجل نه گردند گاهی به توصیف شاد به نیکی نخواهند بزخویش یاد بگویند قابل به این نیستیم شناسند خود را که ما کیستیم بحال خود آگاهیم ونفس خویش خدایم باحوال دانا است پیش نمایند از صدق دل التجا که ای عالم الغیب وای کبریا چو دارند مردم گمان اینچنین تو کن از کرم حال ما به ازین خدایا نگیری باین گفته ام که من نیز زین گفته آشفته ام چو مردم ببا این گمان می برند تو گر رحم آری نباشد گزند همی خلق گویند ما را چنین زمن نیست این دعوی و کیش و دین نگیری تو برمن به گفتار خلق خدایا فقیرم درین ژنده دلق تو چون علم داری بر احوال من نبا شد بجز عاجزی قال من فَمِنْ عَلَامَةِ أَحَدِهِمْ اَنَّكَ تَرَى لَهُ قُوَّةً فِي دِينٍ وَحَزْماً فِي لِيْنٍ پس از نشانها یکی از ایشان آن است که به تحقیق می بینی مر او می قوت در دین و احتیاط در نرمی علامات شانرا چو خواهی همام بیان آورم بر تو زانها تمام