Page 124

۱۱۴ بآن فاقه مستان نعماء عشق به دل دادگانِ شب غم قسم به پنهانی آب حیوان قسم بخضر یکه زان چشمه شد کامران به بیماری دردمندان عشق بدردیکه هجر دوامید هند بزهری که از شهد شیرین تر است بشوخی که آرام دلها ربود بموئی که آهو بگیرد بچین بشوخی که عاشق کشی کار اوست به تصید ناز نکویان قسم بسوکندهای دروغ بتان بحرفی که خوبان به ابرو زنند به آن درد نوشان مینای عشق بسر چشمه چشم پر نم قسم به پیدائی راه جانان قسم بمحرومی آن سکندر ز آب بخونخواری مستمندان عشق بفقری که بهر غنا میدهند بقهری که صد لطفش اندر بر است بنازی که صبر از دل ما ربود به آن تیغ ابروی آهو کین بعشقی که محنت کشی بار اوست بدنبالهٔ چشم خوبان قَسم بُحسن سراسر فروغ بُتان بچینی که بر زلف بهت رو زنند