Page 120

۱۱۰ بشب گردانی وانوار او نیابی زخور روز بازار او به شب به زخورشید باشد چرا که از شرم شان میکند خور شنا چو دیده است خورشید آن نور را رود شب ز خجلت بدیجور ها چو تاریکی شب بود دل ربا محبان بپوشند زان دیده‌ها که تاریکیش بس فزاید از آن مضاعف شود لذت کامشان دو تاریکی اینجا چو در کار شد دوبال رسیدن بد لدار شد زهجران شب باشد ای ذوفنون که شام و سحر شد شفق غرق خون بشب عاشقانرا از یار کام بخود کرده زان خواب راحت حرام بشب چون همه آبیاری بود بدریا فزون آب جاری بود شود آب در یا به شبها فزون علامات رحمت بدانی کنون شبت اینکه راحت دید بر عام شب است اینکه خاصا از و نیکنام بود لیلة القدر در شب نهان بشب وصل معشوق یابی عیان شب رنگ گلهاے گلشن ازو شب زنگ دل صاف روشن ازو