Page 220

۲۰۲ سخن گوید و یا چیزی بپرسد باید که از روی دانسـتگی و احتیاط دل و جان و عقل و هوش و عامه جوارح و چشم و گوش را بکلی متوجه نموده بمثابه که حرفی از کلمات و بدآیاتش از وی فوت و فراموش نشود قال الشيخ ابوالعباس رح تائه اصحابنا في البادية فورد على عين فاذا عليها جارية كالقمر فوقف عندها فقالت ابيك عينى فقال اشتغل كلى بك فقالت في تلك العين جارية اخرى لا اصلح ان اكون خادمة لها فالتفت الى ورائه فقالت ما احسن الصداق واقبح الكذب زعمت ان الكل منك مشغول بى وانت تلتفت الى غيرى فلا تليق للمصاحبة ثم التفت فلم يرا احدا طبقات وكان للحارث بن صعصعة ندماء لا يفارقهم وكان شديد المحبة لهم فخرج فى بعض منتزهاته ومعه ندامائه فتخلف منهم واحد ودخل على ذوجته واكلا وشربا ثم اضطجعا فوثب الكلب عليهما فقتلهما فلما رجع الحارث الى منزله توجدهما قتيلين عرف بالامر فانشديقول وما زال يرعى ذمتى ويحوطنى ويحفظ عرسى والخليل يخون فيا عجبا للخل تخليل حرمتى ويا عجبا للكلب كيف يصون روح ۲۱ ح ۲ و بحضور مبارک شان راز گوئی و سٍّر گوشی با کسی نکنند زیرا که در مجلس سلطان چون دو کس با هم راز گویند سلطان را بعلت عدم اطلاع بکیفیت آن خیالات بسیار و گمانهای بی شمار رو دهد که گوینده را موجب بسی آفت ها کند چنیی مخافت هائی که طوامیر طوال و دفاتر مالا مال به تحریر آن و فانکنند گردد فرد میدانی چه گوید ماشه در گوش تفنگ حرف سر گوشی جہانی را بکشتن میدهد : فصل ۱۹ در بیان امرای عسکر و سرکرده گان لشکر و صفت ایشان بدانکه منصب والارتب سالاری عسکر و قایدی و امیری لشکر کسی را سزاست و مقرر نمودنش بجاست که یعنی گمراه و حیران ۱۲ ۲ه یعنی صحرا و بیابان ۱۲ ۳ ه بالکسر و تشدید را یعنی راز و انچه پوشیده شود ۱۲ ح ۴ بر کسر همزه بمعنی لشکر کشی و سرداری فوج ۱۲ ع