Page 110

۹۶ دارد که خاک حسرت و ندامت بر مفارق خویش ریزند و از سر ظلم و ستم برخیزند ایا چه گمان برده و چه دانسته و دیده و شنیده اند و از کردار ستم بش الشیم خود با جناب حضرت حق جل و علا را غافل دانسته اند یا اینکه جناب حضرت خداوندی عزا اسمه خبر داده و فرموده که لا تحسبن الله غافلا عما یعملوا الظالمون و از خیالات خام واضغاث احلام گویا که یکی از آیات حقایق سمات وعیدات قرآنی و توبیخات و تهدیدات فرقانی را بچشم دل ندیده و بگوش جان نشنیده اند که ویل لکل افاک اثیم یسمع آیات الله تتلی علیه ثم یصر مستکبرا کان لم یسمعها فبشره بعذاب الیم قل فی اذانهم وقر وعلی ابصارهم غشاوة و تلقی بقبول ننموده و زنده گانی جهان فانی دو روزه را جادوانی شمرده و از عذابهای گوناگون اخروی غافل بوده اند و هذا الله کسراب بقیعة یحسبه الظمان ماء حتی اذا جائه لم یجده شیئا ، فمن یقیه و یهدیه من العمی والضلال المحق که هلاک دارین و خسران کونین بشیوه زشت ظلم محصور و مقصور است که وما کنا مهلک القری الا واهلها ظالمون و بالجمله فالظالم عار وجزائه نار والظالمون فجار روحه لا عم - چنانکه بلبل حقیقت نوازی معنی طرازی جناب حضرت شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی رحمه همین مضمون را ادا فرموده ابیاتی که فردا بداور بدو خسروی : گواهی که پیش نیر زد جوی به مهند بار او زار بر گردنش به نیارد سر از عار بر گردنش : گمانش خطا بود تدبیر سست که در عدل بود آنچه در ظلم جست : فانطبق المثل المشهور عند اولی الالباب ان فلانا خرب المطرد وقف تحت المیزاب و قولوان هذا الشئ عجاب شهنشاه چون رای را بد کند یقین دان که بد در حق خود کند بر ظلم جای که گردد دراز : ببینی لب مردم از خنده باز ویظهر عدل الوالی وجوره فی الذرع والضرع والاشجار والاثمار والمکاسب والحرف یعنی تلزم برکت الذرع و یقل لبن الضرع و تنقص ثمار الاشجار و تکس معاملة التجار واهل الحرف فی الامصار اللتی ۱ه این آیت در رکوع آخر جزء ۱۳ ۲ه این آیت در رکوع بعد از رکوع ثلث جزء ۲۵ ۳ه این آیت در رکوع قبل از رکوع نصف جزء ۱۳ ه این آیت در رکوع اول جز اول ۵ه این آیت یک رکوع قبل از رکوع ثلث جزء ۱۸ ۶ه این آیت در رکوع نصف جزء ۲۰ ۷ه این آیت سوره ص در رکوع بعد از رکوع نصف جزء ۲۳ -