Page 150

صحيفه ١٤٣ سياحتنامۀ سه قطعه روی زمين جلد اول يك افغان ، در هر جای که باشد به آزادی و استقلالیت افغانستان ، خود را افغان میشناسد ، ملیت ، قومیت هر فرد بوطنش قایم است . وطن چون در اغوش حمایت دیگری باشد ملیت و قومیت کجا باقی میماند ! شرف و ناموس کجا میرود ؟ والحاصل این تفکرات عمیقۀ وطنیه تا بصبح مرا بیتاب و در پیچتاب انداخت . هر انقدر که لاحول خواندم و بمحاكمۀ عقل سلیم اینگونه ارا جيف را رد کردم ولی با زهم از تشویش و وسوسه خالی نماندم . و تا بصبح بگریه بسر آوردم . نیم ساعت هنوز بطلوع فجر باقی بود که خوابگاهم را ترك كرده از قمره بر سطح بر آمدم . حضرت پدر را که قیام اللیل از عادت و وظیفۀ عمری شانست بعبادت رب معبود قایم و دایم دیدم . زهی توفیق، و خهی طریق سعادت رفیق که در بحر و بر بجز راه حق بدگر سو نمی پوید، و در خشك و تر بجز او دگر چیزی نمیجوید . كائنات در گرداب سکوت ، و سکونت مستغرق بود . بجز صدای رفتار وابور که جگر بحر را از هم دریده و بفریادش میداشت دگر چیزی خلل آور سکوت و سکونت دیده نمیشد. بحر بغایت سکونت ، هوا بنهایت لطافت بود . سمای صفا سما ، دریای سکونت پیما را به عکوس انجم ضیا نثار غرقۀ انوار شعشعه باری نموده بود! وابور ما چونکه یکسر بسوی غرب شمالی روان و پویا نست لهذا مقابل با نقطۀ شرقی بر یکی از آرام چوکیها منتظر دمیدن صبحدم نشستم . سرم را که مانند کورۀ حداد در شعله افشانی بود برهنه کرده بهوای سرد دریا معروض نمودم . نصف دایره افق شرقی را دیدم که لحظه بلحظه محلول نوری احاطه میکند ، تا آنکه دایره افقی که نقطۀ تلاقی بحر با سما بنظر می آمد بايك جدول نقره فامی از هم تفریق گردید . ربع دایرۀ سما با ربع سطح قاعۀ دریا روشن شده میرفت . گویا از نقطۀ که بر ان نظر دوخته بودم يك