Page 286

جلد پنجم ٢٨١ کتاب الاقرار ان يرجع عليه بالثمن فقال البائع انما كانت للمدعى لانك وهبتها له كان القول قوله كذا في محيط السرخسى رح (عالمگيريه) و در کتاب مفتی ذکر شده است که اگر مردی خرید کنیز را و قبض کرد او را بعد ازان مقر شد و اقرار کرد که این کنیز مراین مدعی راست و فروشنده او را را ستگوی کرد و خرند ه اراده کرد که رجوع کند به بهای آن بر فروشنده و فروشنده گفت که آن کنیز از مدعی بود زیرا که تو بخشیده بودی آن کنیز را برای او درینصورت معتبر قول فروشنده است همچنین ذکر کرده شده است در کتاب محیط سرخسی رح قال محمدرحمه الله رجل اشترى من رجل جارية بيعا فاسدا وقبضها المشترى فحضر البايع يريد استردادها فقال المشترى وهبتها من فلان وقبضها ثم اودعها عندى وذكر البايع لم يقبل قوله و للبايع ان ياخذ هافان اقام المشترى بينة على ما ادعاه لا تقبل ولو علمه القاضي بما ادعاه المشترى اوصدقه البايع او اقام البينة على اقرار البايع او حلف المشترى فنكل لاندفعت الخصومة عنه ويغرم قيمتها للبايع ولو لم يقم البينة على ماذكر واستردها البايع ثم حضر الغائب انكر ما ادعاه المشترى تسلم الجارية للبايع وان اقر بها قال المشترى اخذ الجارية من البايع ويغرم المشترى قيمتها (عالمگیری) گفته است امام محمد رح که مردی خرید از مردی کنیز را به بیع فاسد و خرند ه قبض کرد آن کنیز را و فروشنده حاضر شد اماده کرد باز گرفتن آن کنیز را پس خرنده گفت که بخشیده ام آن کنیز را بفلان و قبض کرده ان کنیز را از من و بعد ازان امانت نهاده است او را نزد من و فروشنده را منکر شد از بخشیدن قبول نمیشود قول خرنده و مر فروشنده را میرسد که بگیرد آن کنیز را پس اگر خرنده شاهدان گذرانید بر انچه دعوی کرده قبول کرده نمیشود شاهدان او و اگر قاضی میدانست بانچه خرنده دعوی کرده آنرا یا فروشنده را استگوی کرد خرنده را یا خرنده گذرانید شاهدانرا بر اقرار