Page 495

جلد سوم ۸۲ كتاب الكفالة في قياس قول ابيحنيفة رحمة الله عليه وهو قولنا لا يلزمه الا عشرة دراهم وفي قول ابي يوسف رحمة الله عليه هو جائر يجب عليه ما شرط علي نفسه وان لم يقبل الطالب (قاضيخان) مردی دعوی نمود بر مرد دیگر که وی غصب کرده از من جامه را و گرفت از مدعی علیه ضامن را بنفس او و گفت بضامن که اگر فردا بر من رد نکردی او را پس لازم باشد بر تو از قیمت جامه ده درم و ضامن گفت که نه بلکه بیست درم و مکفول له سکوت کرد گفته امام محمد رح که قیاس قول امام اعظم رحمة الله تعالی که آن قول ماست لازم نمیشود بر ضامن مگر ده درم و در قول امام ابو یوسف رح این شرط رواست و واجب میشود بر ضامن انچه شرط نموده برنفس خود اگر چه طلب کننده حق این شرط را قبول نکرده باشد رجل له علي رجل مائة درهم فجاء انسان وكفل بنفس من عليه المائة على انه ان لم يواف به غدا فعليه المائة التي له عليه صحت الكفالتا ثم اذا لم يواف به غدا يصير كفيلا بالمائة ويبقي الكفالة بالنفس علي حالها فان ادى الكفيل المائة بعد ذلك الي الطالب لا يبرأ عن الكفالة بالنفس كذا في خزانة المفتين (عالمكيري) مردیرا بر مرد دیگر صد درم دین بود پس آمد انسانی و ضامن شد نفس آن کس که صد درم دین بود بر او باین شرط که اگر وفا نکردم بسپردنش پس لازم باشد بر من آنصد درم که ترا دینست بر او صحیح است هر دو ضامنی یعنی ضامنی نفس و ضامنی مال صد درم بغدا اگر ضامن فردا وفا نکرد بسپردن او ضامن میگردد بصد درم و ضامنی نفس باقی میماند بر حال خود پس اگر ضامن بعد ازان ادا نمود صد درم را بطلب کننده حق خلاص نمیشود