Page 43

جلد سوم ۳۸ کتاب الوکاله و اگر شخصی گفت دین دار خود را که سلم کن انچیز یرا که هست مرا بر تو بفلان شخص در فلان چیز رواست وکیل کردانیدن آن شخص را بهمین قول نزد همه علماء رحمهم الله تعالى رجل قال لغایمه سلطتك على كذا فهوی بولة قوله وكلتك لان التسليط من الفاظ التوكيل (قاضيخان) شخصی گفت مرد یگر یرا که مسلط کردم ترا بر فلان کار پس آن قول او بمنزله این قول است که وکیل گردانیدم ترا بآن کار زیرا که بدرستی لفظ تسلیط از الفاظ وکیل گردانیدن است و نظر الوكيل بقبض المبيع يسقط عند ابى حنيفة خیار رؤية الموكل كما ان نظر الوكيل بالشراء يسقط خياره اما لو وكل رجلا بالرؤية فلا تكون روية كروية الموكل اتفاقاً (رد المحتار) الا اذا فوض اليه الفسخ والاجازة لما في المحيط لو وكله بالنظر الى ما شراء ولم يرة وقال ان رضي بلزمه وان لم يرضى فليفسخ يصح (كذا يرد المحتار) وصورة التوكيل بالقبض ان يوكل في قبض ما اشتريته وما رأيته كذا في الدر وردها و نظر وکیل بقبض مبیعه ساقط میکند خیار دیدن کیل گیرنده را نزد امام اعظم رحمة الله علیه چنانکه نظر وکیل بخریدن ساقط میکند خیار دیدن وکیل گیرنده را اما اگر مردی وکیل بگرداند مردیرا بدیدن مبیعه پس دیدن ان وکیل مانند دیدن وکیل گیرنده نمی شود با تفاق امام اعظم وصاحبين اور رحمهم الله تعالی مگر وقتیکه بسپارد با و فسخ کردن و اجازه کردن را از جهت انکه در کتاب محیط آورده است که اگر وکیل گردانید مردیرا بدیدن آن چیزیکه خریده است آنرا و ندیده است آنرا و گفت که اگر وکیل رضا شد لازم شود آن عقد و اگر رضا نشد فسخ کند صحیح میشود این وکیل گردانیدن و صورت وکیل گردانیدن بقبض این است که بگوید که وکیل باش از طرف من بقبض کردن آن چیزیکه خریده ام آنرا بهمچنین ذکر شده است در کتاب دورر اقول ولعريذكر الفرق بين الرسل والوكيل دعو لازم