Page 303

۲۹۸ روز دیگر که ۲۷ ماه مارت مطابق برج حمل بود بقدر « ۶ » متر چقوری پیدا شده بود . به اینحساب بقدر چار متر دیگر ستبری و کلفتی باقی مانده است . حالا نکه در درون سفینه دیگر هوائیکه قابل تجدید با شد باقی نماند . امر وز هوائیکه موجود بود رفته رفته مختل گردید . يك سنگینی تحملسوزی همه وجودم را فرا گرفت سه ساعت بعد از وقت پیشین عذاب جانکندن بدرجهٔ افزونی وا صلشد . از بسیاری خمیازه کشیدن چنه هایم بدرد آمد . جگر هایم که بجستجوی هوای صاف مابه الحیات در حرکت بود از نیافتن آن جوهر عزیز بدیع حضرت خلاق بدیع السموات رفته رفته از قوت می افتاد . قونسه ی عالیجناب باوجودیکه او هم مانند من دو چار عذاب بود ولی هیچ از پیش من جدا نمیشد. از دست من میگیرد و برای جسارت و توانائی من میشنیدم که میگفت: — ای کاش که دهن خود را بدوزم و نفس نگیرم تا افندی بعوض من نفس بگیرد ! درجهٔ صداقت قونسه ی بمن خیلی تأثیر نمود . چشمهایم پر اشك شد . اینست که در داخل سفینه حال ما بدینمنوال بود . هر کس برسیدن نوبت کار به او و پوشیدن آلت تنفس بکمال بیصبری انتظار میکشیدند . مانده شدن و ناتوان افتادن نسبت به بی هوا ماندن هیچ چیزی نیست . کسی که از مانده گی بیتاب افتد از تنفس که عین حیاتست محروم نمیما ند. اما کسیکه از هوا محروم بماند هم از قوت ، و هم از حیات محروم و جدا میشود . سبحان الله ! تنفس چه نعمت عظیای حضرت کبریاست ! خلاصه کلام هیچکس پیشتر از رسیدن نوبت کار خود سقا فاندر ها را پوشیده بیرون برامده نمیتوانند هر کس که وقت موعود و معین او رسید هماندم آلت تنفس خود را