Page 123

۱۱۸ خواهیم کرد. چونکه در جائیکه میرویم اوتل موجود نیست که شما را در انجا طعام بخورانم. طعام شام را بسیار دیر خواهیم خورد لهذا بخوبی خود را سیر کنید. بکمال اشتها شکم خود را سیر کردم. طعام از گوشت ماهیان و دیگر حیوانات مختلف بحری بود. کپتان گفت: — معلم افندی وقتی که شما را برای شکار جنگل زیر بحر دعوت کردم مرا دیوانه یا آنکه سخن مرا مسخره گمان کردید حالانکه بی انصافی کرده اید چرا که سخن من حالا بالفعل به اثبات خواهد رسید. — اما بسیار جای تعجب است. در کشتی نوتیلوس هوا را بواسطه تضییق در مخزنها پر کرده بآ نصورت تنفس میکنید اما اگر از نوتیلوس برائید هوا از کجا خواهید کرد که تنفس کنید؟ اولا چسان برامده خواهید توانست؟ اینستکه اینمسئله ها مرا بحیرت انداخته! — معلم افندی، شما هم میدانید که اگر انسان هوا را با خود برده بتواند در میان آب زندگانی میتواند مثلا غواصان که آنها لباسهائیکه آب از ان نمیگذرد میپوشند سر خود شانرا نیز در يك محفظه معدنی میدرارند از خارج بواسطه بمبه ها در لوله ها ئیکه بمحفظه های سرشان مربوطست هوا میگیرند و در قعر دریا کار میکنند. — بلی میدانم آنرا سقا فاندر میگویند. — بلی، ولی اینقدر هست که هرگاه بالوله ها تنفس بشود انسان آزاد نمیماند واز جائیکه لوله به بمبه مربوط است دور نمیتواند شد. پس اگر ما هم همچنین بکنیم از نوتیلوس دور شده نمیتوانیم و آزاد نی بلکه اسیر نوتیلوس میمانیم! — پس چون چنین باشد چاره آزاد ماندن را چسان کرده اید؟