Page 42

۳۵ سومی را بوی داده راه خود پیش گرفت - و سگ حریص همچنان از دنبالش روان بود زاهد گفت عجب بیحیا و طمّاعی مثنوی صاحبت غیر از سه نان چیزی نداد هم تو او را بستدی ای کج نهاد دین زمان از پی دویدن بهر چیست جامۀ من را دریدن بهر چیست سگ گفت ای عابد انصاف کن که بی حیا کیست - سالهای دراز است که من وظیفه خوار مشت استخوان و لقمۀ نان این گبر پیرم - بلکه بارها از رهگذر غفلت وظیفۀ مرا فراموش کرده چونکه پروردۀ احسان اویم با وجود محنت فاقه از برای لقمه نان بدر دیگر آبرو نریختم - مثنوی تو که نامد یک شبی رزقت بدست در بنای صبر تو آمد شکست