Page 370

۳۳۷ یارب چه حیرتست که عقلم زسرپرید منصور خودکجا شد و دار و رسن کجاست اولاد مصطفی و شهیدان کربلا شاه شهید و قاسم خونین کفن کجاست سوز و گداز سینه خیرالنسا چه شد گلدستهای عرش حسین و حسن کجاست غرقم به بحر حیرتکه هیچش کناره نیست عایشه مضطرست مدر پنجتن کجاست ایضا ای نور دین شرح ندارد غرای تو روزی هزار بار شهیدم برای تو چون لاله داغ هجر تو دارم بدل مدام نار فراق سوخت محبت سرای تو دستت حنا بخون جگر شد کجا بدم میشستم از سرشک برخساری تو قربان زخم سینه بی مرهمت شوم خواهم که لطف حق بشود مومیای تو در راه انتظار دو چشمم چهاشد واحسرتا دریغ ندیدم لقای تو در آتش فراق چو پروانه سوختم چون شد بکارخانه گردون ابی تو روی چوماه و خط سیامت شد از نظر من روی مهر و ماه نخواهم سوای تو جانا هزار جان گرامی کرم بود خواهم شود فدای سر پر هوای تو در کوره مفارقت عضو م گداز شد ای داد کاش می نشدم آشنای تو عمر عزیز و ملک دل و کشور وجود سودا کنم بلعل لب بی بهای تو