Page 334

٣٣١ از لطف نظر بحال زارش میکن چون بحر عنایت تو بی پایانست رباعی ای صاحب فضل لطف تو بسیار کار من مستحق عجب دشوار است بکشا گره بسته کارم فتاح ذات تو کریم و قادر و ستار است رباعی یک جرعه زجام معرفت بخش مرا خلعت زلباس مغفرت بخش مرا اندم که شود طوطی طبعم خاموش از لطف و کرم تو مغفرت بخش مرا رباعی صد شکر که باب توبه باز است هنوز امید بفضل کارساز است هنوز هر چند که جرم من نگنجد بیان ما را تو بس را ز و نیاز است هنوز رباعی واحسرتا درین نماندست تحملی از بوستان عیش نچیدیم یک گلی میگفت نسیم صبح بگلزار عقل و هوش در فکر خویش باش چرا بنده غافلی رباعی دیشب همه شب بخواب دیدی من او با عیش و نشاط و خرمی دلبر من