Page 298

۲۶۵ خون شد جگرم زفرقت تو تا چند تو از برم جدائی بر آتش هجر چون سپندم ایداد ز دست بینوائی مستغرق بحر اضطرابم یارب تو مرادهی رهایی عایشه ز فرقتت خرابست در کنج لبت بود شفائی تو که چون سرو سهی قامت رعنا داری سنبل پرشکن و عارض زیبا داری تیر مژگان جگر دوز تو بر هر که رسد بسمل از یک نگهی نرگس شهلا داری میخرامی بچمن همره اغیار بناز با من مضطره حیران تو چه پروا داری ای گدایان ترا سلطنت خاقانی صدهزاران چو من خسته و شیدا داری خسروان بنده کوی تو ولیکن تو شها خط آزادی از جانب مولا داری موسم عیش و نشا آمد و هنگام سرور انچه اسباب طرب هست مهیا داری پرتو مهر و مه از عارض روح افزات شیوه سامری در بردن دلها داری شرح اوصاف جمیل تو نگنجد به بیان در نهان خانه دل شک بتان جا داری خواب در خور رفته ز من بصنم لاله عذار تو که در دیدۀ من مسکن و ماوا داری پیش شمع رخت عایشه چو پروانه بسوز با رقیبان تو چسان ذوق تماشا داری