Page 260

۲۲۷ چون نسیمی از سرکویش وزید بر جودم بیقرارم روز و شب از فرقت آن سیمتن نرس فتان دهانش چشمه آب حیات گوهر بحر ملاحت در دریای من گلشن رویش بهار عشرت عیش و طرب طوطی شکر لسان و سرو آزاد چمن ذکر او صافش نمی گنجد بتقریر و بیان مادر گیتی نزاده مثل او اندر دهر گلعدار سیمتن رشک بتان آزری شیوه نیکوی او باشد حسن اندر حسن شکبارم از فراقش همچو ابر نو بهار تیشه هجران زغم بر فرق خود کوهکن هر که چون منصور صادق باشد اندر راه عشق میخورد سنگ ملامت بر سر دار و رسن رشته زنجیر زلف آن بت ترسا صفت هر که بیند گشت داند رگلو چون برهمن عایشه خواجه بچید گل باغ عمر هم بفر چهار یار و عزت پیر ختن عیسی نفس بکعبه احزان گذر بکن بهر خدا بحال غریبان نظر بکن دل برده وغارت دین میکنی چرا بگذر ازین مرحله فکر دگر بکن جانم بلب رسیده زاندوه بیشمار بر کوی ما گذر چون نسیم سحر بکن زین بیشتر مسوز بنار محبتم از دود آه سینه فگاران حذر بکن مائیم و جام باده وسودای آن نگار ای محتسب تو شاه شجاع را خبر بکن