Page 210

۱۷۷ گر بعین عطا بمن نگری سربرازم زانجم و افلاک ابر رحمت اگر کند طغیان در زمان از گناه گردم پاک می حقانه دوستان سرت این مجازی شده برشته تاک بجمال و جلال شاه عرب ثبت عرفان تو دادیم ادراک عالیه جنت و لقا هر دو از تو خواهد بعزت لولاک فریاد زنم که ناله ام تا بفلک شاید برسد که بشنود جمل ملک جوریکه من از جفای هجران دیدم شرحش نتوان گفت نه سما تا سمک گردون که بجز ستم ندارد هنری از تیر ستم بر دل من زد نمک دوران فلک گستی و چرخ ایام بر سینه من داغ نهادند به یک از بسکه بکینه اند بمن از هر سو بر ریش دلم مدام پاشند نمک یارب تو بده سزای غمازان را هم اجر حبیب خیر الله و معک عالیه ضعیف و خسته است توئی حی که تر از وال نبود بیشک پرواز باز عشق تو چون کرد شوخ و شنگ ناگه بصید مرغ دلم را گرفت بچنگ