Page 208

۱۷۵ هر تحقی که میرود از عمر عالیه در هر زمان تلاوت قرآن بودیه لطف چگویم من از دستان فراق بالا نگنجد بیان فراق قضا و قدر چون قرهم مینوشت شدم همدم و همقران فراق بچنگال خود شاه باز است مرا بر دو در آشیان فراق چها بر سرم آمد از ظلم او بسوزد حندا خان مان فراق مبادا نصیب کسی اینچنین ضیافت که خوردم نخوان فراق بگیرد خدا انتقام مرا بزودی ز خورد و کلان فراق بپوشم از خالق بحرو بر نماند بعالم نشان فراق بصمصام حیدر شه نامدار شود قتل پیر و جوان فراق بگیرد قصاص مرا کبریا زوالد ولد دودمان فراق همی خواهد عالیه بریده باد بتیغ هزیمت زبان فراق چگونه مرغ دلم شد اسیر دام فراق قضا فکنده مرا نیز در مقام فراق چوساقیان ازل مجلس فلک آراست شراب هجر بمن داده اند ز جام فراق