Page 115

۱۱۱ در جواب من مدعی میگویم که مدعی علیه هذا علم داشت که دستار زدن حبیب‌الله باصرار ملاها بود که میگفتند اگر امیر نباشد خروج ما درست نمیشود از لاچاری دعوی امارت کرده که ملاها باو متفق شوند وکمربسته کنند بعد از فیصله سلطنت را حسب وعده میگذارد و ملا نصرالدین بودن او را هم از لاچاری یقین کرده بود که شخص دزد بیسواد بی تجربه بیقوم وبی درایت چه خواهد کرد که بمنصب و دولت راضی نشده سلطنت را برایم واگذار نشود چه از اداره و انتظام عاجز است ولی در نتیجه از حماقت یا از اغوای اعوان و انصار خود سلطنت را برایش نگذاشت عاقبت دید آنچه دیداین دفاع غیر واقع او بامور بدیهی و آشکارا که همه حق‌اند مقابله کرده نمیتواند ! (٢١٦) و اینکه مدعی علیه هذا در دفاع این جمله که رسول سید حسین وحبیب‌الله را که جهت توبه آمده بودند رد کرده و خلاف حکم شرع شریف نموده که میباید بهر حیله و بهانه ممکنه آنها را میگرفت مینویسد که بذمه این اشخاص حقوق‌الله و حقوق‌العباد بود بخشش آنها را بشرائط طرفدار نبودم حال که نه بخشیده‌ام تحت محاکمه میباشم ـ اگر می بخشیدم چه میشد . جناب مدعی‌علیه هذا از سوال خود را نمی فهماند : حکم شرع شریف در دفاع مضرت آنها و گرفتاری شان بهر حیله و بهانه ممکنه است پس میگویم که چرا دفاع مضرت شان را نکرد و این جناب میگوید که نخشیدم در بین سوال وجواب « به بین تفاوت راه از کجا تا به کجا است » آیا ممکن نه بود که ابتداء آنها را بخشیده نزد خود بعزت نگهداشته آهسته آهسته آنها را تحت ضمانت و در حقوق‌العباد که حق بخشش او را دیگری ندارد شرعاً محبوس و گرفتار میشدند .