Page 98

۳۹ آنقدر استراحتی که از تو دیده ام و منافعی که از پهلوی تو یافته ام از هیچ دوست مشفق ندیده ونیافته ام نه ازین رهگذر بنظرم خیلی عزیز و محترم میباشی ، نمیخواهم که برویت گل بگویم . بلی ؛ خوب قدر مرا میدانی که امروز یا فردا این بنای چندین سالهٔ من (که از دست آبا و اجدادت تعمیر یافته و برا تو یادگار مانده و بایست در آتی سرپناه اولاد واحفادت باشد وبدین واسطه نامت زنده ماند) از بی پروائی تو ویران شود! چرا ویران شود مگر با حبهّا ترا هر وقت کاه گل نمیکنم، پارسال زینه ات شکست خورد ، با وجودیکه بنده مفلس ، وقتِ تنگ و تیر ماه بود، کلنگار ، چندان دستگیری نداشت؛ بازم زود وابند (تردد و تلاش) نموده زینه ات را سر از نو تعمیر کردم . هر گاه از رهگذر کجوقچ که بعض اوقات بسبب بارش گل ولای میشود طبیعت مبارکت (خت) شده باشد هم چاره سہلست و بنا نیست انیقدر باعث مراق گردید .