Page 196

شماره (٥، ٦) ١٢ جلد و سال اول که عقب هر خنده دراز من گریه ایست، و آخر هر شد فرحی است، و اراده را درین تعاقب و توازن مدخلی نیست، خواه بخواهم یا نخواهم حتماً واقع شدنیست سنت الهی است در کائنات (ولن تجد لسنة الله تبدیلاً) شاید مطالع درک فرموده باشد که میخواهیم توازن را در این مسئلۀ نزاعی که مطرح بحث ما است مداخلت بدهیم. و واقع هم چنین است، چرا توازن را در آن دخلی نباشد. آیا این هم یکی از حوادث عالم که تحت قوانین طبیعیه که خالق جلت عظمته کل عالم را تحت، مقتضیات آن مسیر فرموده است نیست؟ بل همان قوه که بدون از ارادۀ من بعد از گریه دراز مرا خنده میدهد، از مداخلت در این مسئله عاجز است، «حاشا لله» قوانین الهیه در هر چیز و جاه و حال حکم فرما است.