Page image — the source of record
Machine transcription
٣٥٧
هیچ نگوئی که تو خود کیستی
نیست ترا روی رهائی ز بند
خواه کنون گریه کن و خواه خند
بند بیاید پس ازین پای تو
چاه بود تا به ابد جای تو
—«مؤلفنا خرمی»—
قرار تذکرهٔ (نوائی) هراتی است و هم درین
سرزمین تربیه یافته اخلاق با وحشت آمیخته داشته
برعلاوهٔ اینکه از مخالطت مردم اجتناب میکرد اعا
هر سرزمین را قدح هم مینمود.
اکثر حصهٔ عمر خود را به سیر و سیاحت گذرانیده خراسان
عربستان، بیتالمقدس، حجاز تمام ممالک شرقی را
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.