Page 620

جلد اول كتاب ادب القاضي میشود نکاح را همچنين طلاق واقع میشود بآن اگرچه نیت طلاق را نکرده باشد بخلاف انکه بگويد تو بزن خود را که تو هستی زن من پس بدرستیكه باين قول او طلاق واقع میشود اگر نیت طلاق را كرده باشد نزد امام ابو حنيفه رح در فى البزازية ادعت الطلاق فانكر ثم مات لا تملك مطالعة الميراث (مجس) و در فتاوای بزازیه آورده است که زنی دعوای طلاق را کرد بر شوهر خود و او منکر شد بعد از ان شوهر او پس این زن مالک نمیشود طلب کردن میراث را وفيها ادعى عليه البيع فانكر فبرهن على المبيع فادعى المدعى عليه فسخه تسمع ولا يكون متناقضارح و در کتاب بزازیه آورده است که شخصی دعوای فروختن چیز برا کرد بر دیگری پس منکر شد مدعى عليه پس ان مدعی شاهدان گذرانید بر آن فروختن پس آن مدعى عليه دعواى فسخ انرا کرد شنیده میشود د عوای او و متناقض کننده نمیشود در هر دو قول خود وبمجود جميع العقود ما عدا النكاح فسخ فللبا يع ردها بسبب قديم لتمام الفسخ بالتراضى او يعنى اما النكاح فلا يقبل الفسخ اصلا فلذا لو جحد انه تزوجها ثم ادعاها وبرهن على النكاح يقبل برهانه بخلاف البيع فانه اذا انكره ثم ادعاه لا يقبل (درمختار) و منکر شدن تمامی عقدها غیر از نکاح فسخ است پس مر فروشنـده را رد کردن چیز فروخته شده بر فروشنده اول آن بسبب عيب قديم از جهت تمام شدن فسخ فروختن برضایی فروشنده دوم و خريدار و چنانکه در کتاب یمنی اور ده است اما نکاح پس هرگز فسخ را قبول نميكند پس از همین جهت اگر منکر شد که بدرستی بنكاح نگرفته ام این زن را بعد از ان دعوی کرد نکاح آن زن را و شاهدان گذرانید بنكاح او قبول کرده میشود شاهدان او بخلاف از فروختن پس بدرستیكه اگرمنکر شد از فروختن بعد از ان دعوی کرد فروختن را قبول کرده نمیشود و من اقريه قبض من فلان عشرة دراهم ثم ادعى انها زيوف صدق بيمينه (درمختار) و کسیکه اقرار کرد که بدرستی که گرفتم از فلان ده درهم را و بعد از ان دعوی کرد که ان در همها نا سره بود راست کوی کرده میشود د دعوای با قسم