Page 551

جلد اول ۵۳۲ کتاب ادب القاضی على ذلك فانه يصدق فى ذلك ولا يلتفت الى انكار المقضى عليه فكذلك ههنا الا ان يخرجه من الحكم ويعزله عنه قبل ان يقول قد حكمت عليك ثم قال الحاكم بعد ذلك لم يصدق (كفایه) اگر محکم اخبار نمود باقرار کردن یکی از مدعی مدعی علیه با ایا نمود بعادل شدن شاهدان بحال آنکه مدعی و مدعی علیه ثابت بودند بحکم گرفتن خود آن محکم را قبول کردند میشود قول آن محکم یعنی اگرگفت آن شخصیکه محکم کرده شده است میان مدعی مدعی علیه مریکی از ایشانکه تحقیق اقرار کرده بودی نزدمن برای این شخص باینقدر و این قدر با گفت که شاهدان گذشته بودند نزدمن برای این شخص باینقدر و این قدر پس آن شاهدان عادل کرده شد نزد من و تحقیق لازم گردانید هم برتو انقدر را و حکم کردم برای این شخص بر تو باینمقدار و انشخص که حکم محکم بر وکره و شده بود منکر شد از اقرار کردن خود هیچی نزد محکم با از گذشتن شاهدان بر و چیزی التفات کرده نشود بگفته آن منکر و امضا کند محکم حکم خود رازان میشم مانند قاضی ولایت داده شده از طرف پادشاه وقتیکه بگوید در وقت قاضی بودنش مرشخصی را که حکم کرده ام باینمد عا سبب اقرار کردن تو یا بسبب شاهدان که گذشته اند نزدمن بان مدعا پس بدرستیکه راستگوی میگردد قاضی در میقول خود و التفات کرده نمیشود منکر شدن شخصی که حکم بر وکرده شده است پس همچنیں حکم اسلام یعنی در مسار محکم محکم گرآنکه بدرکرده باشد آمد علی محکم را ز محکم بودن او ومزول کرده باشدا ویران از آن بگوید این ارتحقیق کم کردهام بر و بعدازان بگوید آن محکم آن قول خودرا که درمشهور آن محکم را ستونی میشود ولو اخبر بالحكم (هدايه) مثل ان يقول للحكم كنت حكمت عليك هذا بكذا (كفايه) لا يقبل قوله لانقضا الولاية كقول المولى بعد العزل (هدايه) و اگر محکم اخبار نود بحکم خود مانند انیک محکم بگوید که حکم کرده بودم برتو برای اینمدعی باینقدر از مال قبول کرده نمیشود قول و از جهت گذشتن ولایت چینی قول قاضی ولایت داده شده از طرف پادشاه قبول کرده نمیشود بعد از معزول شدنش وحكم الحاكم لابويه وزوجته وولده (هدايه) وكل من لا تقبل شهادته له (فتح القدير) باطل ملاقیام الدین