Page 344

کتاب ادب القاضی جلد اول ۳۳۵ وفی الاشباه والنظائر للسيوطي مع مغزي الافتاء وللسبكي ان قضاء القاضي ينقض عند الحنفية اذا كان حكمالادليل عليه وما خالفشرط الواقف فهو مخالف لنص وهو حكم لا دليل عليه سواء كانفصه في الوقف او ظاهره وهذه موافق لقول مشائخنا (بحررائق) و در کتاب اشباه و نظایر که مراد ام سیوطی است محواله ذکر کرده است در آنجائیکه نسبت کر دیست بآن و ذکر کرده شده را بفتادی سیکی رحمه الله اینکه بدرستی حکم قاضی شکسته میشود نز دعلما ی حنفی در دوریانی باشد آن حکم بیدلیل و آن حکمی که مخالف باشد از شرط شخص وقف کننده پس آن حکم مخالف است از نص و آن حکمی است که دلیل نیست بران برابرت که تصریح وقف کننده بران در وقف از قبیل نص باشد یا از قبیل ظاهر و این قوال وافق است بقول مشایخ ما رحمهم الله تعالی قال اخر المصنف مسایل دیگر که بر سه قست الشيخ صالح بن محمد بن عبدالله في حاشيته على الاشباه المسماة بزواهر الجواهر في التفسير على الاشباه والنظائر قد ظفرت بمسائل أخر فزدتها تتميما للفائدة وقسمتها على ثلاث اقام (در مختار) گفته است پسر مصنف رحمہ اللہ کہ شیخ صالح بن محمد بن عبد اللہ است در حاشیه خود که بر کتاب اشبا هست و نامیده شده است آن حاشیه بزواهر الجواهر فی التفسير على الاشباه والنظائر کہ تحقیاتیوم یافتم من بر چند مسئلہ دیگر پس زیادہ کردم آنها را از برای بسیاری فایده و تقسیم کر دم آنها را بر تیم الاول ما لم يختلف مشائخنا فيه اى فى نقضه والثانى ما اختلفوا فيه الثالث ما نص فيه عن الامام واختلف اصحابنا فيه وتعارضت فيه تصانيفهم المرادبا لمشائخ الامام وصاحبة واراد بالاصحا الصاحبين قلت لكن المشهور اطلاق اصحابنا على ائمتنا الثلاثة ابي حنيفة و صاحبيه كما ذكره في شرح الوحدانية واما المشائخ ففي وقف النهر عن العلامة قاسم ان المراد بهم في الاصطلاح من لم يدرك الامام ) در مختار ورد المحتار)