Page 188

جلد اول ١٢١ کتاب ادب القاضی من غيوبية على افلاسه ويقضى المحبوس جاز ولا يتوقف على حضور القاضى كما فى البزازية كلها فى مال اليتيم فلا يطلقه الوصى وفى وصايا القنيه حبس الوصى غريما بدين الصبي ليس له ان يطلقه قبل قضائه اذا كان موسل وان رأی ان يأخذ عنه كفيلا يطلقه فله ذلك ثم و قد اخرا ذا كان معرا جازا طلاقه (ع) پس اگر ظاهر نشد مرآن بندی را مالی بگذار و راه او را یعنی رها کند دین دار را از بندی گری بطریق جبر کردن بر صاحب دین چنانچه ذکر شده است در کتاب نهر بی ضامن بگی رها کند او را بی ضامن در حیز مال یتیم و مال وقف و وقتیکه صاحب دین غایب باشد و اشاره نمود مصنف رح باین قول خود که خالی بگذارد راه او را باینکه بندی نکند او را دیگر بار نه بر اسی دین صاحب دین اول و نه براسی دین دیگر شخصی تا وقتیکه صاحب دین توانگری اور اثابت کند و سخن در رها نمودن بندیست بطریق جبر کردن برصاحب دین پس اگر رها کند او را صاحب دین بی گذشتن ششماہ ان بر مفلس بودن او و راضی شد آن بندی رو است آن رها کردن او و موقوف نمیشود این رها کردن بحاضر بودن قاضی مگر در مال یتیم پس مانگند وصی دیندار یتیم را بی ضامن و در کتاب وصایا از کتاب قنیه آورده است که اگر بندی کرد وصی دیندار را سبت دین پسر نابالغ نیست مر وصی را که رها کند آن دیندار را پیش از ادا کردن آن دین وقتیکه آن دیندار تو انگر باشد و اگر صلحیت میدید وصی اینکه ضامن بگیر د از او و رها کند او را پس بست آن وصی را این رها کردن بعد از ان دوکتا تنیه دیگر رقم نوشته اینکه وقتیکه دیندار پسر نابالغ ناتوان باشد رو است رها کردن او پس ظاهر شد که رهائی دیون که ناتوان باشد جائز است اتفاقا و اگر غنی بود در رهائی او خلاف است و قید نا برضى المحبوس لما في القنية المحبوس بالدين أقام البينة على افلاسه فاراد رب الدين ان يطلقه قبل القضا با قلاسه و ابى المحبوس ان يخرج حتى يقضى با فلاسه يجب على القاضى القضاء به حتى لا يعيده رب الدين بأسا قبل ظهور غنائه واذا اطلقه بلا بنية فله اعادته الى الحبس كما في نفع الوسائل (ع) پس اگر ظاهر نشد مرآن بندی را مالی بگذارد راه اور الخ یعنی قبل از گذشتن دو ماه یا سه ماه مذکوره در صفحه گذسته