Page 892

جلد چهارم ۸۸۳ کتاب الدعوی ادعى دفعة واحدة مالين وبين صفة احدهما فقط وبرهن كذك لاريب انه لا يحكم فيما لم يبين وهل يحكم عما بين قال الوتاري نعم لاختصا المانع من القبول فيه وقال في جامع الفتاوى لا يحكم به ايضا لاتحاد الشهادة فمتى ردت في بعضها ردت فى الباقي (بزازية) ولو شهد الشهود على المال المعلوم صح كذا فى جواهر الفتاوى (عالمگيري) کسی دعوی کرد یکبار دو مال را و بیان کرد صفت یکی از ان دو مال را نه از دیگران را و آن مدعی گذرانید گواهانر ابهین طریق پیچ شکی نیست که حکم کرده نمیشود در ان چیز که بیان نکرده است صفت انرا و آیا کم کرده میشود بآنما لیکه بیان کرده است آنرا یا نه گفته است امام و تاری رحمه الله تعالی که آری حکم کرده میشود از جهته کوتاه شدن منع کننده از قبول کردن گواهی در انمال که بیان آن را کرده است و گفته است در کتاب جامع الفتاوی که باین مال نیز حکم کرده نمیشود از جهت یک بودن گواهی پس وقتیکه رد کرده شد گواهی در بعض آن رد کرده میشود در باقی آن و اگر گواهان او گواهی داد با نمال معلوم صحیح میشود گواهان او همچنین ذکر کرده شد ه است در کتاب جواهر الفتاوى قال خلف بن ایوب سئلت مدا دارج عمن مات وترك مأتى درهم فاقام رجل البيئة بمائة درهم على الميت وقضى القاضي بها ثم جاء رجل آخر وادعى مائة درهم على الميت وانكرت الورثة ذلك ولا بينة للمدعى فاقر المدعى الذى قضى له بالمائة لهذا المدعى الذى انكرت الورثة له ما حكم هذه المسألة قال المائة التي اخذها المقضى له يكون بينها نصفان قال خلف وبه آخذ والمسألة مسطورة فى الكتب كذا في المحيط (عالمگيري) گفته است خلف بن ایوب ربی که پرسیدم از شداد بن را از حکم کسی که مرد و گذاشت دو صد درم را پس گذرانید مردی گواهانرا بصد درم دین بر این مرده و حکم کرد قاضی برای او بان صد درم پس آمد مرد دیگر و دعوی کرد صد درم را بران مرده و منکر شدند و ارثان آن مرده را این درم و گواهان نبود