Page 799

جلد چهارم ۷۹۰ کتاب الدعاوی او برادر من است صحیح نمیشود اقرار او فاذا اراد رجل ان يثبت نسبته من ابيه وابوه ميت فان القاضي لا يسمع من لم بوده الا بحضنم هو وارث للميت اوغريم للميت عليه حق او رجل له على الميت حق الى وصی له فان احضر جلا وادعى عليه حقالابيه والمدعى عليه ينكر لك الحق مقربه او جاحد الفظله اثم يثبت نسبته يسمع القاضی من ثم بعده بحضرة ذلك الرجل هكذا في شرح ادب القاضی للخصاف (عالمگیری) پس اگر مردی اراده کند که ثابت کند نسب خود را از پدر خود و حال آنکه پدر او مرده بود پس در ستیک قاضی بشنود از گواهان او گواهی را مگر حضور خضیم که آن وارث آن مرده است یا بد یوانی است که مرا قمرده راحقی بر او باشد یا مردیست که مرا و را بر آنمرده حقی باشد یا کسی تان که آنمرده برای او وصیت کرده باشد پس اگر او حاضر کرد مردیرا و دعوی کرد بر او حقی را برای پدر خود و مدعی علیه اقرار کننده بود بآن حق یا منکر بود از ان حق پس درست مرا و را که ثابت کند نسب خود را با تمرده و قاضی بشنود گواهان او را بحضور آنمرد هچنین ذکر کرده شده است در شرح ادب القاضی تصنیف احصان ولو احضر جلا ليدعي عليه حقا لابيه هو مقربه اراد الاتيان نسبه بالبينة عند القاضي ليحضر ذلك الرجل ولو ادعى انه طعن ابنه فلم اقر امر بالدفع اليه ولايكون قضاء على الاب حتى لو جاء حياً ياخذه من الدافع و الدافع يرجع على الابن ولو انكر قيل للابن بر من على ان اباك والدك وامرثه ولا يمانان الصحيح يحلفه على العلم بانه ابن فلان انه مات ثم يكلف الابن البينة هلالك در المختار) اگر شخص حافر کر دمر درا تا کہ دعوی کند بر او حقی را که مربی اورا بود بر آنمرده و حال آنک آنمرد اقرار کننده بود بآن حق یا اقرار کننده نبود پس اراده است مراوح ک ثابت کند به خودرا گواهانا در قاضی بخور آمرد ار ان دعوی کرد بر مردملی را بطریق میراث از پرور پس اگر آنمرد اقرار کرد با شمال امر کرده شوانر را بدان شمال این امر کردن د علم می بوبر در اوجناکه اگر دبیات زند یک ا مال را انمرد بند و آمر دونده رجوع کند بآنها بر آن پرو گر آتش نگ شد گفته شود سرا ار گواهان بد یار د بر توجد این که تو وارث او هستی و سوگند نیست بر آنمرد و صحیح انیست که سوگند داد میشود اور اب علم که تو عالی