Page 78

جلد چهارم ۷۳ کتاب دعوی عبد في يد رجل قام البينة انه عبد للذي في يديه و انه اعتقه وقال الذي في یدیہ هو لفلان اودعنی او قال غصبيته ولا يقبل البينة علي مابدي فقضى القاضي بالعتق ثم حضر فلان بعد ذلك واقام البينة انه عبده اغتصبه منه صاحب الید او كان اودعه عنده فانه يقضى به للذي حضر ويبطل عتقه ذكر في الجامع انه اذا اقام العبد البينة على الذي في يدة ان فلانا اعتقه وهو يملكه واقام الذي في يديه البينة انه لفلان الغائب اودعه عنده فانه يقضى بالعتق فان قدم فلان الغائب واقام البينة انه عبد لالا تقبل بينته والعتق اولی (قاضيخا) غلامی در دست مردی بود گذرانید گواهان را بر اینکه من غلام ذوالید بودم آزاد کرده است مرا و گفت ذوالید که این غلام فلان غائب است که امانت نهاده است بنزدمن یا گفت ذوالید که من غصب کرده ام این غلام را از آلفلان و مرد ذوالید گواہان نیو در آنچیزی که دعوی میکرد آنر پس حکم کرد قاضی بآزادی آن غلام بعد ازان آلفلان حاضر شده گذرانید گواهان را بر اینکه این غلام از من است که ذوالید غصب کرده بود او را از من یا امانت نهاده بودم آن غلام را بنزد او پس بدرستیکه حکم کرده میشود بآنگلام برای آنحاضر و باطل می شود آزادی آن غلام و ذکر شده است در کتاب جامع که بدرستی اگرگذرانید آن غلام گواہان را بر ذوالید که فلانی آزاد کرده است مرا در حالیکه آلفلان مالک من بود و گذرانید ذوالید گواہان را بر اینکه فلان غائب امانت نهاده است این غلام را بنز ومن پس بدرستی که حکم کرده میشود بآزادی آن غلام واگر آنفلان غائب آمد و گذرانید گواهان را بر اینکه این غلام از من است قبول کرده نمیشود گواهان او و گواہان آزادی غلام اولی و بهتر است از رقیق بودنش ولوا قامت جارية البيئة على رجل انها له اعتقها واقام آخر البينة انها له اغتصبها الذي يدية