Page 727

کتاب البیوع جلد چهارم ۷۱۸ وقتیکه کنیزی ولدی آورد پس مبارکی داده شد خواجه او را وسکوت کرد نمیشود سکوت او قبول کردن نسب او همچین ذکر کرده شده است در کتاب ذخیره و اگر قبول کرد خواجه او آن مبارکی را آن قبول کردن او اقرار است همچنین ذکر کرده شده است در کتاب محیط لو احصن المولی امته و وطئها فجاءت بولد يستحب له ان يدعيه لان الظاهر انه منه ولكن لا يثبت نسبه مالم يدع وهذا اذا لم يعلم حقيقة انه منه فاذا علم انه منه يجب عليه ان يدعية ولا ينكرو ولا يغفى بان لم يحصنها از سیکر كذا في المحيط (عالمكيري) اگر نگاه کرد خواجه کنیز خود را برای خود و وطی کرد او را پس آن کنیز ولدی آورد مستحب است مرخواجه را که دعوی کند آن ولد را زیرا که بدرستی ظاهرست که آن ولداز و است ولیکن ثابت نمیشود نسب او تا که دعوی نکند آنرا و این حکم وقتی است که معلوم نباشد حقیقت آنولد که بدرستی او از خواجه اوست پس اگر معلوم باشد که بدرستی او از خواجه اوست واجب است برخواجه او که دعوی کند و منکر نشود ونفی نکند اورا و اگر نگاه نکرده بود برای خود اور ا پس است مر او را که منکر شود همچنین ذکر شده است در کتاب محیط رو ابراهيم عن محمد في رجل وعلى جارية له ولم يبوء با بيننا ولم يحصنها قال ابو حنيفة يع ان يبيع لها ويبيع مافاما في قوله ان يعتق والدها وتتمتع منها فاذا مات اعتقها كذا في المحيط (عالمكيري) روایت کرده ابراهیم ازامام محمدرح در حق مردیکه وطی کرد کنیز راکه مراو را بود و جدانگرد خانه او را و نگا نگرد او را گفته است امام محمد رح که گفته است امام ابو حنیفه رح که هست مر او را که نفی کند نسب ولد آن کنیز را و بفروشد او را اما در قول من پس نیک میدانم این راکه آزاد کند ولد او را و بهره بگیرد از ان کنیز پس وقتیکه بمیرد آن مرد آزاد میکنم آن کنیز را همچنین مذکور است در کتاب محیط ولو كان المولى نميا والامة مسلمة فيثبت نسبها عليه الا جانان تزوجه ولك والامة جاحدة لم يجز شهاة الذميين علیها وتأويل هذه المسألة انها تحد المملوكية للمولى فانها اذا كانت تقدیری